I woke up at noon then had a shower, dressed up, turned on a computer and played it for a while. After feeling hungry, I opened to door to go out and find something to eat. There was something happened. A piece of paper, a bill, flew down softly and slowly like a feather. How did I forget that today is the end of the month? I must say thank you to Mr. Bill to recall me this. I ran forward to an ATM, withdrawn some money and paid it. It was my little proud that I could cut my cost of living down by hanging around my dad’s and friends’ house in last month. I had paid more in entertaining myself which really do make me feel good such as shopping, having a hair cut, eating something special and getting a short trip. To sum up, I think I spent as much money as I had in last 2 month but I felt happier. That’s good, isn’t?

I ate two bowls of noodle for my lunch. I spent the rest of time after I had finished my meal with two kids, N’ Ploy and N’ Muang. They are about 4-year old who were having an argument. N’ Muang ran to me with a pale face. He said that he already has 2 girlfriends at school (kindergarten?) but N’ Ploy wanted to be another one of them. He can’t afford that. Then, N’ Ploy ran follow and held a toy gun targeted to N’ Muang’s head to make N’ Muang accepted her to be his girlfriend, unless she wont play with N’ Muang anymore. N’ Muang kept staring at me liked asking for any suggestion but I had just stared him back with blank eyes. N’ Muang kept thinking for a while then said to N’ Ploy…OK N’ Ploy, you can be my girlfriend…but just only for today. That’s a good deal. N’ Ploy was happy then. They continued playing a role which N’ Ploy were a women cop guarded N’ Muang who were a godfather.

From my view, I can conclude that a sense of importance is our instinct which is not deepened on age. Well, I am also want to be important, but not the same way as N’ Ploy did like pushing the gun to someone’s head. I somehow still cannot figure out what I should do to be one’s importance and who "one" is. But I do know…I am really important…really. At least, my landlord must know that because I am a first class renter who always pays a bill on time.

To force myself to be familiar with English, I need to change some of my habits. Let's start with something easy such as writing a diary in English.

Today, after class, I went back from Silom to Lak-Si by bus 504 with a blind woman sitting near me. We were in a crowded bus and there was traffic congestion outside. I asked the woman softly where her destination was. She trilled me with spontaneous reply, "Rangsit", with delightful smile.

From my observation on the bus that lasted about an hour, I noticed that she is a very physically sensitive person. At least, she is more sensitive than I am. First, she replied me suddenly during our short conversation. As I told you, it was a noisy chaotic bus. Everybody was chatting. Her ears must be so sensitive that she could distinguish my voice from others. Second, she grasped the seat handle in front of her every time the bus getting turn. Did she do this by her memory or by her sense? That was weird because I, who is short- sighted but not blind, never noticed where and when the bus was going to turn.

Along the way, she looked so happy. She murmured something which seemed like singing a song all time. She broadly smiled to everything she could not see. Before I got off the bus, I did not forget to tell the fare collector who are also supposed to be a bus attendant to take care off her.

This sightless woman convinced me to believe that we were born equal. Even if she is blind, she still enjoys living her life in the different way with her compensated talents that I will never have one.

อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ได้ไปหาเจ๊ปารวีศรีหนึ่งอาทิตย์ คิดถึงเค้าป่าวจ๊ะตะเอง...~
แต่เราต่างตกลงจะสนุกกะการใช้เวลากะครอบครัวของตัวเอง
บังเอิญชมัดที่บ้านพี่บ้านก็เข้ากรุงเทพ พร้อมๆ กะการมาของแจ๋วแหวว...น้องสาวแท้ๆ (ทำไมไม่มีใครเชื่อมั่ง !)

เที่ยวเสร็จ...ตามบล็อคที่กล่าวไปในวันก่อน พาแหววไปทำแว่นใหม่ แนวโค่ด...น้องตรู
ตอนนี้แจ๋วแหววกลับลงหาดใหญ่ไปซะแระ...แล้วจะขึ้นมากรุงเทพอีกที 4 พย. โปรดติดตามตอนต่อไป...

ซาโยนาระ

เดี๋ยวนี้ตามข่าวสารบ้านเมืองไม่ค่อยทันเพราะไม่ได้ดูทีวี เพิ่งได้เห็น MV ตัวนี้...ช่วยรับที ของพี่เบิร์ด แค่เสียงพากษ์ก็กินขาด...พันธมิตรของหนูเองค่า ~

ตอนเด็กๆ ประมาณอนุบาลได้มั๊ง เคยยกครอบครัวกันไปดูตอนเสิร์ตพี่เบิร์ดแถวบ้าน อัลบั้มแรกๆ เลยล่ะ มีพี่เลี้ยงสั่งการให้เอาริบบิ้นสีแดงมาทำเป็นห่วงๆ เตรียมไว้ ถึงเวลาพี่เบิร์ดร้องเพลงจบ เค้าก็ส่งหนูแหวนขึ้นไปคล้องริบบิ้นพี่เบิร์ดบนเวที (ปัจจุบันคงเป็นกิจกรรมที่เห่ยมาก !) ไอ้เราก็เดินไปแบบงงๆ เสร็จภารกิจก็โดนพี่เบิร์ดหอมแก้มไปสองที แอร๊ยยยยส์ ดันหอมพี่เบิร์ดกลับด้วย แอร๊ยยยยส์

ตอนนี้ชักแก่ทันกันแล้วล่ะสิ เอ่อ พี่เบิร์ด...อยากรับผิดชอบการกระทำในครั้งนั้นป่ะคะ ?

แต่ก่อนจะโชว์นางแบบ...โชว์ตากล้องก่อน ฮี่ฮี่.... สภาพนอนสลบซมไข้อยู่เบาะหลังรถ แอ๊บสวยสุดฤทธิ์ (ได้แค่เนี๊ยะ ?)

รูปข้างล่างนี้ถ่านที่สะพานหน้ากระโจมแตร  ถ้าไม่เห็นยอดทองของพระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์ข้างหลัง ยังกะอยู่ในยุโรปแน่ะ
 

มุมพระที่นั่งวโรภาษพิมาน นางแบบเราแอ๊คได้ยังกะถ่ายนิตยสารแฟชั่นอเมริกา...แต่หน้าเอเซียสุดๆ -*-

ปกคาวายอี้ฉบับหน้า 555 ถ่ายที่ซุ้มทางเดินข้างพระที่นั่งวโรภาษพิมาน

พระที่นั่งเวหาศน์จำรูญ สร้างแบบจีน ค่อยเข้ากะหน้าน้องข้าพเจ้าหน่อย ไปวันหยุดอย่างนี้ได้เข้าชมข้างไหนด้วย สวยที่สุด...เสียแต่ห้ามถ่ายรูป


ระหว่างทางเดินกลับ...ซะหน่อยๆ

เดี๋ยวใครเค้าไม่เชื่อว่ามาพระราชวังบางประอิน ต้องนี่เลย...ถ่ายคู่กะพระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์ เน้นๆ

หมดแระ...นั่งรอป๊าซื้อโปสการ์ดที่ร้านสวัสดิการ ไม่วายอีก 1 ช็อต

ขอขอบพระคุณที่ติดตาม"ชม"...ห้ามด่า คะใจ๊?

จากใจ...แจ๋วแหวว
นางแบบ

และหนูแหวน
ตากล้องป่วยๆ

ปล. เค้าชอบโลโม่ เค้าชอบสีแปร๋นๆ...นะ  แล้วเค้าก็ลืมไปสเปซมันมีอัลบั้มรูปอยู่แล้วนี่นา จะมารีวิวสองรอบเพื่อ ?

http://sonium.multiply.com
ไปยืนเป็นกะลังใจให้แหววถ่ายพาโนรามาที่อนุสาวรีย์ บางทีที่เดินผ่านทุกวัน ดูชินๆ ตา แต่จริงๆ แล้วอาจลืมมองไปก็ได้ ว่ามันสวยนะ สวยจริงๆ

ตอนม. ต้นได้มีเพื่อนจีเนียสอยู่หลายคน เป็นที่น่าสังเกตว่าไอ้พวกจีเนียสนี่มันหมุนปากกากันเป็นทุกคนเลยแฮะ เห็นชัดๆ ก็เวลาสอบ สมองก็คิดไปมือก็หมุนปากกา โคตรเท่ห์~ เลยเอามั่ง ไปขอให้เพื่อนชื่อแจ๋วสอน ชีเซียนหมุนธัมอะราวด์มาก หมุนตลอดคาบเรียนโดยปากกาไม่ตก... สมัยนั้นมันคูลมากเลยอ่ะ เพราะเราทำไม่เป็นไง หัดอยู่ประมาณวันสองวันก็พอหมุนรอบนิ้วโป้งได้ เริ่มเท่ห์เวลาสอบกะเค้าได้มั่งแว๊ว โย่วๆ ผ่านไปซักระยะถึงม. 4 เพื่อนเริ่งควงปากกาท่าใหม่ ควงระหว่างนิ้วชี้กะนิ้วกลางเหมือนไม้กลอง เอามั่งให้ไอแบงค์สอนตอนคาบชีวะ นั่งหัดอยู่กะไอเตียงสองคน ไม่ได้สนใจอาจารย์สอนเล้ย (จริงๆ ไม่โดดก็บุญแระ ม.ปลายนี่กระโดดเรียนแข็งแรงมากๆ) ก็เลยควงเป็นอยู่สองท่ามาตลอดสิบปี

ได้ลิ้งค์ http://www.thaispinner.com/ มานานแล้วจากหนังสือพิมพ์อะไรซักอย่างแต่ยังไม่ว่างเข้าไปดู วันนี้ฤกษ์ดี เพิ่งได้เปิดโลกทัศน์การหมุนปากกา อลังการดีจริงๆ เด๋วไปหาซื้อปากกาเหมาะๆ มือก่อน ก็ฝึกซักสองเดือน เด๋วจะเอามาโชว์ โฮะๆๆ

นอกจากนี้แล้วเรายังสำเร็จวิชาผูกทาโร่ในปากจากท่านปุ๊กตอนอยู่มหาลัยปีหนึ่ง จริงๆ อยากหัดกะก้านเชอรี่นะ จะดูไฮโซขึ้นมามากทีเดียว แต่เชอรี่พันธุ์ก้านยาวนี่ไม่รู้จะไปหาซื้อที่ไหน เลยหัดกะทาโร่เส้นยาว กินซะฉลาดเลย ออกจะทุเรศนิดๆ ตอนที่ผูกเสร็จแล้วต้องเอาออกจากปากมาโชว์เพื่อน เส้นมันจะปวกเปียกไปด้วยน้ำลาย โชว์เสร็จก็กินต่อ อี๋ย์แหวะ ~

ผูกถุงพลาสติด อันนี้ง่าย เห็นแม่ค้าขายปลาในตลาดผูกถุงพลาสติคก๊อบแก๊บเร็วมากๆ แค่ล้วงนิ้วผ่านหูถุงข้างนึงไปจับหูถุงอีกข้างนึงแล้วดึงออก ถุงก็ปิดแระ ตอนนั้นประถมเองมั๊ง รู้สึกว่าแม่ค้าคนนี้เท่ห์มากๆ เลยจำท่ามาหัดทำที่บ้าน รวมเรื่องมัดถุงแกงแบบสวิงถุงด้วย มันเท่ห์เหลือกินดีจริงๆ โหะๆ

พับเสื้อแบบญี่ปุ่นที่เคยเห็นในคลิป ก็นั่งดูแล้วก็ทำตาม ทุกวันนี้ก็พับเสื้ออย่างนั้นแหละ เร็วและสวยงาม

ยังมีอย่างอื่นอีกเยอะแยะ อย่างเขียนไดอะรี่กลับหลังมาเป็นเล่มๆ ตลอดตอนอยู่มัธยม ตอนนี้เพิ่งเริ่มหัดเขียนตีลังกาเอาไว้สอนเด็กๆ เวลานั่งตรงกันข้ามกัน เด็กจะมองด้วยความชื่นชม~ เรื่องผิวปากก็ด้วย อยากหัดแบบเอานิ้วยัดปากแล้วเป่าเหมือนเรียกหมาอ่ะ ทำไม่เป็นซักที เฮ้อ... อ่อ เคยเห็นอาจารย์ฝึกสอนผิวปากไปยิ้มยิงฟันไปได้ด้วยเป็นเพลงคลอกะกีตาร์ แม่เจ้า อยากทำได้สุดๆ

เด๋วนะ ต่อคิวรอไว้ก่อน ค่อยๆ หัด ค่อยๆ ไปทีละเรื่องดีก่า อะไรเล็กๆ น้อยๆ นี่มันเพิ่มออร่าให้คนเราได้นะ จริงๆ เสียเวลาหัดนิดหน่อย แต่มันเท่ห์ไปตลอดชาติ ว่ะฮ่ะฮ่ะ

หมอหมูโดยเพื่อนเบี้ยว นัดเที่ยวล่มสลาย แต่ไม่ต้องห่วงนะ...ชั้นจัดตารางนำเที่ยวแบบโลคอลให้เทอแระนะ ช่วงที่เทอจะมากรุงเทพมีกิจกรรมน่าสนใจดังนี้

ชั้นขอเทอ 1 วัน เพื่อทำสิ่งเหล่านี้

17 - 28 ต.ค. 2550 งานมหกรรมหนังสือระดับชาติ ครั้งที่ 12 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ : เรามีหนังสือรออ่านอยู่เต็มตู้เลยอ่ะ...แต่ก็ยังอยากได้อีก คราวนี้จะเน้นทางธรรมะและพัฒนาตนเองสัก 2-3 เล่ม เท็กซ์บุค โทเฟิลและดิกชันนารี -*- ส่วนเทอ...สนใจป่าว ไปครึ่งวันก็พอ คิดลิสต์หนังสือและเส้นทางเดินก่อนนะ ได้ไม่เสียเวลา

17 - 23 ต.ค. 2550 Thailand Balloon Festival # 2 @ Central World Plaza : อยากไปถ่ายรูป น่าจะสีสันสดใสดีนะ เวลาที่เหลือเดินห้าง

อีกสามวันทำสิ่งเหล่านี้ ได้แก่การไปสถานที่ที่เราอยากเที่ยวเพื่อถ่ายรูป และบังคับให้เทออยากไปด้วย ได้แก่

- บ้านจิมทอมป์สัน
- พระราชวังบางปะอิน
- เกาะเกร็ด ไปนั่งเรือเล่น กินขนมหวาน ชิวๆ --- อันนี้เป็นออปชั่นทางเลือกในยามที่ว่างจัดๆ แล้วไม่อยากเดินห้าง

นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมอื่นอีก ได้แก่ เที่ยวสยาม กินตำนัว ร้องเกะ ประตูน้ำ เยาราช สำเพ็ง วังหลัง คลองสาน จตุจักร...หรืออื่นไดตามแต่อัธยาศัย เอาให้ตายกันไปข้างนึง อ่อ...นั่งดู Gray's anatomy ด้วย ไม่ก็มีทางเลือกคือก๊อปใส่โน้ตบุคเทอ เอาไปดูที่บ้าน กลางคืนจะออกกินดื่มกะชั้นมั๊ย RCA ข้าวสาร ประชาชื่น กินดื่ม อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ซ.4 ไปสัมผัสไนท์ไลฟ์ดูสักที...คิดๆ ดูทริปนี้ทำลายอนาคตชาติอย่างแรง 

ส่วนถ้าเทอจะนั่งรถไปเที่ยวไปเช้ากลับหัวค่ำ ใช้เวลาทั้งวัน เราแนะนำให้ไปกาญจนบุรี เด๋วเราไปส่งเทอที่รถไฟตอนเช้ามืด พอเทอกลับค่อยต่อใต้ดินมาหาเราที่เราเรียนพิเศษแถวสีลม อะเค๊ 1 วันนั้นเทอเอาไปเลย

ส่วนทริปตัดไฝและเจาะหู แนะนำให้ไปซีคอน ใช้เวลาประมาณ 3 ชม. จัดตารางเอาเองตามสะดวก เป็นวันที่ 22 เย็น-ค่ำก็ได้ เพราะเราสอบแป๊บเดียว เสร็จแล้วไปเที่ยวต่อเลย

นี่คือเท่าที่เรานึกออกตอนนี้ ไปจัดตารางมาให้ชั้น ณ บัด now

ปล. อยู่กรุงเทพก็เที่ยวมันในกรุงเทพนี่แหละฟระ

ฝากไว้ก่อน เดี๋ยวคืนวันจันทร์เจอกันนะ วันนี้ฮาร์ดดิสก์เต็ม

KATIE MELUA

"Nine Million Bicycles"

There are nine million bicycles in Beijing
That's a fact,
It's a thing we can't deny
Like the fact that I will love you till I die.

We are twelve billion light years from the edge,
That's a guess,
No-one can ever say it's true
But I know that I will always be with you.

I'm warmed by the fire of your love everyday
So don't call me a liar,
Just believe everything that I say

There are six BILLION people in the world
More or less
and it makes me feel quite small
But you're the one I love the most of all

[INTERLUDE]
We're high on the wire
With the world in our sight
And I'll never tire,
Of the love that you give me every night

There are nine million bicycles in Beijing
That's a Fact,
it's a thing we can't deny
Like the fact that I will love you till I die

And there are nine million bicycles in Beijing
And you know that I will love you till I die!