ฤกษ์งามยามสยอง ได้เวลาจัดระเยียบไฟล์ในมือถือรกๆ ซักที เริ่มด้วยการเอารูปมาปล่อยไว้ในนี้ละกัน

นี่คือทริปกลับบ้านหาดใหญ่่

ดันชะล่าในถือว่าที่พักอย่ใกล้สนามบินกะว่าห้านทีถึง ปาไปเกือบชั่วโมง เพราะเค้ารับปริญญากัน รถติดยาวพอๆ กะคณะบัณฑิตที่รอถ่ายรูปรับปริญญา แน่นอน...ข้าพเจ้าตกเครื่อง เสียงพนักงานก้องสะท้อนอยู่ในกะโหลก...น้องมาทำอะไรเอาป่านนี้ (เมิงเห็นกุเป็นไข่ย้อยเรอะ) มันสายไป พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง เลิกกันเถอะ (มะช่ายแระ)

ด้วยความจงรักภักดีขอแบรนด์แอร์เอเชีย ข้าเจ้าก็รีบไปซื้อตั๋วใหม่โดยพลัน โทรไปบอกแม่ว่ายังไงภายในคืนนี้หนูแหวนจะต้องกลับให้ถึงบ้านให้ได้ คึกและถึกมาก

ตั๋วใหม่ พันเจ็ด จัดปาย เอาให้ถึงบ้านนะว๊อย

เจ๊คนนึง เจอที่ด่านตรวจของติ๊ดๆ เจ๊ดันพกโลชั่นโอเลย์ไวท์เพอร์เฟ็คขวดทองมาด้วย จนท.จะให้ทิ้งอย่างเดียว หนูแหวนเห็นแล้วทนไม่ได้ ไปช่วยเจ๊เถียงจนท. มันกี่บาทรุม๊าย เครื่องสำอางค์น่ะ แม่เมิงมะใช้รึไง หัดเบิ่งตาดู เอะอะจะให้ทิ้ง ให้ทิ้ง พอทิ้งเสร็จพวกแกรๆ ก็เก็บไปใช้ไปขายต่ออ่ะดิ ว่าไปนั่น (ประสบการณ์ตรงเคยโดนสั่งทิ้งโลชั่นเป็นพันตอนไปเกาหลี แม่แค้นฝังหุ่น) จนจนท.บอกให้เอาไปโหลดลงกระเป๋าได้...ทำไมไม่ให้ตั้งแต่แรกฟระ น่าปั๊ดโบกซักเหนี่ยว เจ๊เอาโลชั่นไปโหลดกลับมาเลยมานั่งรอเครื่องข้างๆ แล้วก็ชวนกันนินทาจนท.ต่อ 555 หาเพื่อนใหม่ง่ายจริง

ซักพักหมดเรื่องคุยก็ไปดูบางรักฯ จากทีวีแถวนั้น

สนามบินสุวรรณภูมิตอนตกเครื่องมันน่าเบื่ออย่างนี้นี่เอง

จากนั้นก็ตะลอนๆ หาดใหญ่อยู่อาทิตย์นึง มีหลักฐานตามนี้

 
แอบถ่ายตลาดกิมหยง ตอนเอารีโมทรถไปเปลี่ยนถ่านให้แม่

 
ตึกชิโน ถ่ายแบบรีบๆ ตอนไปหาซื้อรีโมททีวีมาแทนอันที่พัง (อัพเดท ร้านกิตชัยเลิกขายรีโมททีวีแล้ว อยากซื้อไปซื้อสันติสุขแทน สองร้อยบาทใช้ได้ทุกรุ่น)


ถนนระหว่างเซ็นทรัลกะลีการ์เด้น ออกทีวีบ่อยๆ น้ำท่วมเอย ระเบิดเอย... โล่งจนไปนอนเล่นได้เลยนะเนี่ยะ

ยำสาหร่ายของแท้ต้องสงขลาเท่านั้น ปาดมาจากตลาดเกษตรในมหาลัย ทำจากสาหร่ายผมนางฟอกน้ำส้มจนขาวใส่ถั่วปรุงรส ห่อใบชะพลูแล้วยัดหม่ำ อาหย่อยนะ

ข้าวราดแกงในค่ายเสนาฯ ทำไมเหมือใส่ฟิชอายก็ไม่รุ ช้อนงอประหลาดดี รูปนี้ถ่ายหลังไปขูดหินปูนกะตรวจร่างกายในรพ. ค่าย ไปแอบดูทหารตรวจร่างกายประจำปี กริ๊กกริ๊ว อ้อ..ข้างแกงแถวนี้ต้องมีน้ำพริกผักเหนาะเป็นเครื่องเคียงด้วย ฟรีจ้ะฟรี กรุงเทพไม่มีนะเนี่ยะ


อันนี้ไม่เกี่ยว รูปร้านหนมเค้กหน้าปากซอย เสียตังค์ไปกะร้านนี้วันละหลายตังค์อยู่ ไอติมโฮมเมดอร่อยนะ แอบแพงด้วย

 
รูปเด็กๆ ที่แมธเนเซียม ถ่ายแก้เซ็ง ตอนแอบอู้งาน

ปล. มือถือถ่ายรูปได้นี่มันเจ๋งเจงๆ

ไม่รู้จะเรียกอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ว่ายังไง ตั้งเองก็ได้ว่าเป็นโรค Doctoral Blue เป็นประมาณชั่วโมงก็จะหาย กำเริบเป็นพักๆ

จำได้ว่าหลายเดือนก่อนเคยโพสต์การ์ตูนฝรั่งตลกร้ายไว้อันนึง น่าจะอยู่ในสเปซที่ลบไปแล้ว โอ๊ะ นี่ไง เจอแระ จาก http://www.phdcomics.com/comics/archive.php?comicid=47

ตั้งแต่กลับมาหาดใหญ่ ต้องเจอคำถามแบบนี้ทุกวันจากทุกคนที่เจอ วันละหลายๆ ครั้ง จนบางทีก็อยากหมกตัวอยู่เงียบๆ เป็นหนอนด้วยอยู่ในบ้านยังสบายใจกว่า แอบออนไลน์เจอรุ่นน้องที่ไม่ค่อยได้คุยกัน น้องก็ถามว่าจบแล้วใช่มั๊ย เฮ่อ มันเหมือนกะถามหาแฟนจากคนที่เพิ่งอกหักน่ะแหละ ตอบไม่ถูกนะ มันทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ ทั้งเซ็ง ทั้งเครียด ทั้งเขิน ทั้งโกรธ กะมีแอบภูมิใจนิสนุง แมร่งเอ๊ย จะให้กรูบรรยายเป็นภาษาอะไรที่ข้าใจง่ายดีล่ะ

ถ้าไม่รู้จะทักอะไรกัน ก็ถามเอาเรื่องสุขภาพเถอะ สบายดีมั๊ย อากาศเป็นยังไง รักนะ คิดถึงจังก็ว่ากันไป ถามถึงเคนหรือทาเคชิก็จะดีกว่ามาก  อีกอย่าง อย่ามาเรียกเราว่าด๊อกเตอร์เพราะเรายังไม่จบ แล้ววันนึงถ้าเราไม่จบขึ้นมาจริงๆ เราจะถูกเรียกว่าอะไร...ฮึ ? คนนะคะ ถึงจังหวะนั้นก็อายเป็นเหมือนกัน

เรียนปริญญาที่สูงขึ้นมันก็ยิ่งเหนื่อยนะคุณ เหนื่อยกายน่ะพอไหว แต่ใจเนี่ยะสิ เหมือนต้องออกกำลังใจทุกวัน ออกมากๆ ก็เหนื่อยใจ แต่ก็ต้องทำ ให้ใจมันแข็งแรง

เห็นเพื่อนทำงาน มีเงินซื้อบ้าน ซื้อรถ เครื่องเสียง แต่งงาน มีลูก รุ่นน้องเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้างานเงินเดือนอู้ฟู่ โคตรอิจฉาน่ะ อยากมีมั่ง อย่างที่บอก ก็คนอ่ะ มีกิเลสเหมือนกันงิ เอามาคิดว่าขำๆ อืม เราจบมาเกรดก็ดีนะ ถ้ามีโอกาสได้หางานก็น่าจะได้งานดีๆ อยู่เหมือนกัน แต่ก็เลือกแกมโดนบังคับให้เรียนต่อ ตอนนี้หัวข้อวิทยานิพนธ์ก็ยังนึกไม่ออก คิวอีก็ไม่มีรมณ์อ่าน เพื่อนก็ไม่มี สังคมก็ไม่เข้า งานก็ทำไม่ได้ เงินก็ไม่พอใช้ มีฟงมีแฟนก็เลิกแมร่งหมด เป็นอย่างนี้ซักปีสองปีอาจจะยังพอทนไหว มาถึงตอนนี้เข้าปีที่สามแล้ว ตามหลักสูตรก็สี่ปีจบ แต่ก็ไม่เคยได้เห็นใครได้จบในเวลาซักที ลากยาวไป 6 ปี 8 ปี 10 ปี 12 ปี ก็เคยเห็น กว่าจะได้ปริญญาเอกมาครอบครอง ปริญญาเอกมันไม่มีจุดหมายที่แน่นอน รู้แค่ว่าอยู่ๆ แล้วฟลุ๊คได้เนี่ยะไม่ค่อยมี

คิดเอาเถอะสมันน้อย มาเป็นเราจะเป็นยังไง อาจจะแกร่งกว่าเราหรืออาจจะล้มไปก่อนเราก็ได้ นี่มันคนละแนวกันเลย คนละเวที บางทีก็เทียบรุ่นกันยาก เอามาเทียบกันทีไร สุดท้ายก็มีแต่เราที่มานั่งท้อแท้ดักแด้ต้มอยู่คนเดียว บางทีก็นอยด์ บางทีก็ฮึด ที่ชัดๆ ก็รู้ตัวว่าจิตใจไม่มั่นคง หวั่นไหวไปตามปากคนโน้นนี้เรื่อยเปื่อย หลอกคนอื่นตีหน้าขำๆ ไปได้ แต่หลอกตัวเองเท่าไหร่ไม่สำเร็จซักที ต้องหามุมสงบมานั่งเครียดแล้วร้องไห้พอน่ารัก เหนื่อยก็หยุด ทำอย่างนี้อยู่บ่อยๆ จนไม่รู้ว่านิกรูบ้าไปรึยัง

ก็ท้อนะ ท้อชิบหาย อาจเห็นว่าอยู่นิ่งๆ นานๆ มั่งในตอนนี้ แต่เชื่อในสัจจะนี้เถอะ สู้ตาย ไม่ถอย
วัดใจกันเหอะ ไม่ยอมแพ้ใครเหมือนกันนะ ....อ่ะนี่ ทำเป็นเก่งไป

พิมพ์มาตั้งยาว แค่อยากให้เข้าใจกันบ้างเท่านั้นเอง หนังคอมเมดี้ที่เห็นหน้ายิ้มๆ รั่วๆ อยู่ทุกวัน บางทีมันก็มีเบื้องหลังการถ่ายทำ เล่นจริง เจ็บจริง ไม่ใช้สลิง ไม่มีสตั๊นท์ ยิ่งกว่านั่งแอคชั่นซะอีก

พิมพ์ไปอินไป น้ำตาไหลน้ำลายย้อยไปอย่างน่าอนาถ T^T"
นั่งเม้าท์เรื่องโนดาเมะพักนึกก็หายอิน ได้เจอการ์ตูนใหม่

555 เหมือนเราตอนนี้เลย สงสัยต่อจากคืนนี้ไปก็จะกลายเป็นแฟนพันธุ์แท้เว็บนี้พักใหญ่ทีเดียว http://www.phdcomics.com/

เมื่อวันเสาร์ที่ 9 กุมภา 2551 ที่เพิ่งผ่านไปได้มีโอกาสไปสอนแมธเนเซียมสาขาแจ้งวัฒนะ ตอนงานเลิกได้ข่าวมาว่าพี่โก้ มิสเตอร์แซ็กแมนจะมาโชว์ ฟรีคอนเสิร์ต เล็กๆ อบอุ่น เลยรอดู นั่งหม่ำข้าวไปด้วย ชิวมั่กๆ

 
เปิดด้วยเพลงพระราชนิพนธ์ยามเย็น มั๊ง จำไม่ได้แระ

 
พี่โก้พร้อมหมู่คณะ คูลมาก

 
ลูกหว้าดูบาดูมาแจม ร้อง L-O-V-E ด้วย ชอบใจๆ จะเอาคนนี้กลับบ้าน

รูปตอนไปงานแต่งเจ๊ซี เพิ่งได้มาเมื่อคืน ต้นฉบับอย่าง under (แน๊...แอบใช้ศัพท์ที่เพิ่งเรียนรู้มา) ร้อนวิชา เพิ่งอ่าน Histrogram เป็น เลยลองของซะหน่อย...Crop ปรับ Composition รูปอีกนิด และสุดท้าย แน่นอน ใส่แอ็คชั่นโม่ที่กะลังติดใจลงไปด้วย แม้ว่า Detail บางอย่างมันอยู่ Wash out ออกไปบ้าง (กลีบดอกไม้ขาว ?) แต่คนมันโม่ ชีวิตต้องการสีสันจัดจ้าน เข้าใจกันนิด กร๊ากกกก เมามัน ได้รูปแนวๆ มาอีกรูป

ไปอ่านสเปซชาวบ้าน มันสะกิดติ่งอะไรสักอย่างพอคันๆ ถึงประเด็นนี้

จากนี้ไปอีก 2 อาทิตย์เต็มๆ คงจะเป็นวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก มาพิมพ์เก็บไว้ซะก่อนที่จะลืมเพราะมันก็แค่วันธรรมดาวันนึงที่ทำให้นางฟ้ากะซาตานในหัวทะเลาะกันอย่างแรง

ก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่งวะ
..........อิจฉาคนอื่นเเค้าล่ะเซ่
ป่าว มันก็แค่วันตายเซนต์วาเลนไทน์ หน้าตาเป็นไงกูก็ไม่รุจัก
..........แกมันไม่รุจักความรัก แกมันไม่มีหัวใจ
อ่าว เฮ่ย พูดหมาๆ งี้ได้ไง %!@#$%

และแล้วข้าพเจ้าก็จะนั่งระเบิดตัวเองอย่างไม่มีสาเหตอยู่ตรงนั้นนั่นเอง เป็นที่อนาถใจแก่ผู้พบเห็นอย่างมาก

ตอนประถม เคยสนุกกับวันนี้มากมาย ซื้อสติกเกอร์รูปหัวใจเป็นโหลมาไล่ติดกันเป็นอาทิตย์ๆ  ใต้ปกเสื้อกะหลังโบว์เป็นที่พิเศษเฉพาะเพื่อนสนิทเท่านั้น (แน๊...มันมีทริค)
วิชางานประดิษฐ์ก็ต้องทำดอกกุหลาบกะการดาษสี ไม่ก็กระดาษย่นชุบเทียนไข ถุงพลาสติก ผ้า แบงค์ ทำมาส่งครูแล้วก็อวดกัน (ฝีมือแม่ๆ กันทั้งน้านนน)

มัธยมก็ซื้อชอคโกแลตแจกเพื่อน มีคนทำเก๋ทำชอคโกแลตเขียนชื่อทุกคนในห้องแจกด้วย ไฮโซ~
นอกนั้นก็จัดคิวตัวเองเพื่อแอบดูคนอื่นเค้าให้ดอกไม้กัน ลุ้นดี ทุกครั้งที่หมดคาบเรียนแต่ละชั่วโมง (พัก 5 นาที) ก็มานั่งลุ้น ว่าจะคู่ไหนยังไง เตรียมเป็นพลเสริมคอยโห่ กริ๊วๆๆๆๆ
จะกลับบ้านช้าผิดปกติเพราะต้องคอยเล็งสอดรู้เรื่องชาวประชาในอาณาบริเวณหลังเลิกเรียน อาทิ ตามจุดจอดรถมอเตอร์ไซด์ หลืบมุมต่างๆ ศาลาพักใจ จะมีการเปิดตัวคู่รักเป็นระยะๆ  เป็นภาพที่งดงามราวกะพลุไซโก้

มีอยู่ปีนึงเคยเอาลูกอมใส่โหลให้ฝากเจ๊รุ่นพี่ไปให้เฮียรุ่นพี่ที่เคารพรัก (มันก็มีมั่ง...กลัวตกเทรน) คุณเฮียเอาไปแจกเพื่อนกินแล้วฝากโหลมาคืนในเย็นวันเดียวกัน โคตรซึ้ง (ประชดย่ะ ไม่คืนเปลือกลูกอมมาด้วยล่ะ) ซาบซึ้งกะลูกอมที่น้องน่ารักอุตสาห์คัดสรรให้นานกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้ ฮาร์ดบีทเม็ดโตพิเศษสีชมพูอ่อนๆ จากมาเลย์เชียวนะเฟ่ย ตรูยังไม่ได้รับทานซักเม็ด ให้ไปกี่เม็ดนับมั่งป่าว เค้าบรรจงนะนั่น

มหาลัย ซื้อชอคโกแลตรูปหัวใจแจกเพื่อนอีก กั๊กสีแดงสดพิเศษสำหรับคนพิเศษ ห่อซองกระดาษบรรจงทำด้วยหัวใจดวงน้อยๆ แต่ทว่าชอคแดงเหล่านั้นถูกกลุ่มบรรดาพลเสริมรุมทึ้งจะหมดภายในพริบตา (พลาดอย่างหนัก ดันเอาไปให้ในที่สาธารณะต่อหน้าประชาชีแบบไม่ค่อยมียางอาย) แต่ดีนะ ถ้าจำไม่ผิดซองนั่นถูกเก็บไว้ระยะนึง (เอามารีไซเคิลเขียนเป็นจม.ขอบคุณส่งกลับ รึเปล่า...ถ้าใช่ก็น้ำเน่าชวนอาเจียรดี หรือทำไว้หลายซอง จำไม่ได้ ชีวิตช่วงนั้นมันเลี่ยนๆ ชอบกล)

ปีต่อมา ได้กล่องปริ้นเตอร์มาแบบงงๆ หนุ่มท่านทำทีมาฝากของไว้ที่บ้าน กว่าจะรุตัวว่าในกล่องมีตุ๊กตาโดเรม่อนสุดเลิฟอาศัยอยู่ล่อไปเกือบปลายเดือน ซึ้งเมื่อสาย เลยซึ้งได้ไม่เต็มสตรีมเท่าที่ควร

อีกสองปีต่อมา ข้าพเจ้าก็ได้วางแผนการอันแยบยลไปทานข้าวกะชายในฝันแบบตัวๆ ไร้อุปสรรคขัดขวางได้สำเร็จ บังเอิญว่าแผนการที่วางไว้ร่วมเดือนมาสำเร็จเอาวันวาเลนไทน์พอดี เจ๋งป่ะล่ะ ขอเสียงบมือดังๆ หน่อยค่ะ (ข้าพเจ้าได้ทำให้ผู้ชายคนนั้นได้อายมากมาจนปัจจุบัน กร๊ากกกก)

นอกนี้ประสบการณ์เป็นศูนย์ ส่วนใหญ่ไม่ได้จำ (มัวแต่ทะเลาะกันเองในหัวและนั่งระเบิดตัวเอง)
บอกหน่อยซิ ปีนี้ทำอะไรมันส์ๆ ดี

ปล. ไอ้หมา....กว่าจะนึกคำนี้ออกใช้เวลาในการโดนเรียกว่า ห้อย มาร่วมตลอดสองอาทิตย์ ยิงมุกกลับตอนนี้จะทันมั๊ยเนี่ยะ อายง่ะ